ჩანახატები / მოთხრობები

გუშინდელი საუბარი ვარსკვლავებთან წარმატებით დასრულდა. ვენა ხომ დიპლომატიის ქალაქია, მათ შორის – საკუთარ თავთანაც. გადაწყვეტილება მიღებულია. ბეთჰოვენი ბედნიერია. დილა, ტრადიციულად, სამყაროს მიმართ მადლიერების გამოხატვით დაიწყო. „გმადლობ, უფალო, გმადლობ! ყველაფრისთვის გმადლობ!“, წარმოთქვა, ჩაფიქრებულმა გახედა ახალ წიგნს, თეთრ თეთრეულს გადმოაბიჯა და მუხის ერთადგილიანი საწოლიდან წამოიმართა. ეს უკანასკნელი, რთულად შესამჩნევი, არცთუ ნიჭიერი ოსტატის მიერ შესრულებული ორნამენტებით გაფორმებული, წინა ბინიდან წამოიღო და მეგობრები გააკვირვა კიდეც. ათობით ბინა გამოიცვალა ვენაში და, ჩვეულებრივ, ავეჯს ხელუხლებლად ტოვებდა. ახლობელთა გაკვირვება უსაფუძვლო სულაც არ იყო. ბეთჰოვენი ხომ დაფასებული და იმავდროულად, შეძლებული კაცი იყო, იმპერატორის კარზე მიღებული და პატივცემული. აი, სწორედ დღეს უნდა შეხვდეს ფრანც ავსტრიელს და აცნობოს თავისი საბოლოო გადაწყვეტილება. ალბათ, იტყვით, ყოველი გადაწყვეტილება ისედაც საბოლოოაო, მაგრამ ბეთჰოვენის შემთხვევა განსხვავდებოდა. მას იმდენჯერ სთხოვეს, დაეწერა კიდევ ერთი სიმფონია, რომ უხერხულობისგან მხოლოდ ადგილზე ცმუკვას თუ მოახერხებდა და დავფიქრდებიო, მაგრამ არამგონიაო, იტყოდა. დღეს კი მტკიცედ დავდგებიო, საკუთარ თავს გამოუცხადა და ფრანც პირველთან შესახვედრად მოემზადა.